علوم اجتماعی(جامعه شناسی)

 آیا تا به حال به مراودات و ارتباطاتمان دقت کرده ایم؟ چقدر بی رنگ و بی روح شده است ، چقدر سرد  و چقدر تنهاییم؛ آن هم در عصر ارتباطات! در دنیایی که به اندازه یک دهکده کوچک شده است بجای اینکه بهم نزدیکتر شویم از یکدیگر دور شده ایم. تا حالا  در موردش فکر کرده ایم؟

وقتی مناسبتی می شود منتظر دوستان و اقوام خود هستیم تا سری به ما بزنند، حالمان را بپرسند. یا ما سری بزنیم، فرق نمی کند این مناسبت چه باشد؟ عید، مراسم عزاداری  یا حتی گرفتار شدن به یک بیماری که در آن لحظه نیازما به حضور افرادی در کنارمان بیشتر حس می شود. اما در همین لحظات یک پیامک عهده دار پر کردن جای خالی دوستان در کنارمان می شود.
تازه خودمان هم وقتی می خواهیم به فامیل  و دوستانمان سری بزنیم یا کوتاهی می کنیم و یا وقتی که همت می کنیم برای دیدار آنها، با این پاسخ مواجه می شویم که«امروز نمی شود، شرایطش نیست، باشد برای یک روز دیگر»!
اصلاً از مناسبت ها که بگذریم در همین روزهای عادی هم گاهی می شود که چندین ماه از یکدیگر خبری نمی گیریم و مشغله زیاد را بهانه این کم التفاتی خود می نماییم در حالی که هیچ مشغله ای آنقدر بزرگ نیست که دوستان و اقوام را ماهها از هم دور کند و باید گفت همین دوری جستن هاست که مشغله ها را هم بیشتر می کند چرا که علاوه بر بی بهره ماندن از برکات معنوی صله ارحام، از مواهب مادی آن نیز بی نصیب می مانیم. زیرا نمی توانیم از حال یکدیگر آگاه شده و به هم کمکی نماییم. بعضی وقتها هم در روزهای عادی حتی وقت جواب دادن به تلفن های یکدیگر و یا گاهی حوصله شنیدن صدای یکدیگر را هم نداریم!
هر چه زمان می گذرد فاصله ها بيشتر، علایق کمتر و ارتباطات خانوادگي سردتر و کم رنگ تر مي شود. این در حالي است که اسلام سنت حسنه صله رحم را به عنوان یک واجب دینی مورد تاکيد قرار داده و مسلمانان را به آن سفارش مي کند. تورم و هزینه های سرسام آور که ضرورت چند شیفت کار کردن را ایجاد می کند، ترافیک، گرفتاري و سایر مشغله های زندگی تبديل به بهانه اي براي افراد جامعه شده که بسياري از کاستی های احتمالی رفتار و کردار خویش را توجیه نمایند تا شايد بدین وسیله از بار تقصير خود بکاهند. البته مسلماً کسي منکر این گرفتاری ها و مشکلات نیست ولی آیا می توان با این توجیهات صله رحم را تعطیل کرد و یا با یک پیامک سر و ته  قضیه را جمع کرده  از سایر امور ضروری غافل بشویم؟